بایگانی برای تیر, ۱۳۸۷
تیر ۱۹م, ۱۳۸۷
زنبورعسل
چندی پیش سخنی از نیچه خواندم درباب اندیشیدن که مضمون آن چنین بود که در تفکر انسانها به سه دسته تقسیم می شوند:گروهی همانند مورچه گروهی همانند عنکبوت وگروهی همانند زنبور عسل!
گروه اول کسانی هستند که از اینجا وآنجا چیز هایی جمع آوری می کنند وبرروی هم می گذارند بدون اینکه بدانند این چیزها کی وکجا به دردشان می خورد فقط روی هم انبار می کنند.مانند مورچه که دانه ها را برروی هم انبار می کند.
دسته دوم از اینجا وآنجا مطالبی را فراهم می کنند وخوشه می چینند چنان که به دور خود تاری می تنند بسان عنکبوت.به یکباره نگاه می کنی ومی بینی چنان در تاری که به دور خود تنیده اند غرق شده اند که دیگر خودشان راهم نمی شناسند.همانند انباری که لوازم اسقاطی درآن ریخته اند.هرچه بگویی بطور نامنظم درآن ریخته اند.با هزاران اندیشه واهی.چنان همه چیز راروی هم می ریزند که غافلند از میزان سود وزیان آنها.از کاربرد آنها واثری که می تواند این مطالب در جامعه داشته باشد.
می گویند شخصی از روستایی می گذشت.دید مردم روستا برای پوشیدن شلوار به بالای دیوار می روند ودونفر آن پایین سر شلوار را می گیرند وآن فرد از بالای دیوار توی شلوار می پرد.رفت و روش صحیح پوشیدن شلواررا به آنها آموخت.گفتند:تو چه دانشمند بزرگی هستی!کمی جلوتر رفت ودید مقداری سنگ بار یک الاغ کرده اند وسنگها را در یک طرف پالان الاغ بیچاره ریخته اند و الاغ به قول اصفهانیها یه ور می کشد! ونمی تواند راه برود.گفت:این سنگها را به دوقسمت کنید ودر دوسوی پالان بریزید.این کا رراکردند والاغ به راه افتاد.باز گفتند:توچه دانشمند بزرگی هستی!تو چکاره ای؟حاکمی؟صدر خجندی؟استاد نظامیه بغدادی؟معلم مدرسه ای؟چه هستی؟گفت:هیچ!من از اینجا فقط رد می شدم.گفتند:ما شلوار را به همان روش خودمان می پوشیم.سنگها را هم دوباره یک طرف پالان ریختند!گفتند:می ترسیم نحوست این علمی که تو هیچ استفاده ای از آن نکرده ای گریبان ما راهم بگیرد.این حکایت همان مثال عنکبوت است!آدمی که گره از کار فروبسته دیگران نمی گشاید واگر اندوخته ای دارد فقط تاری است که به دور خودش تنیده وبس!
واما گروه سوم!رندان عالم سوزند!قلندران طریقت!انسانهای عمیق!مصلحت اندیشان!زنبوران عسل!افرادی که دانشی را که با هزار جهد از اطراف خود کسب نموده اند به شهدی شیرین تبدیل می کنند که هم به درد خودشان می خورد وهم به درد دیگران!انتقال تجربیات خود به دیگران!هدفمندی در زندگی!بیزاری از روزمرگی!بزرگ منشی!تواضع!صفات بارزایشان است.همواره از خود می پرسم که اینان شاگرد کدام مکتب بوده اند؟در محضر کدام استاد تلمذنموده اند که جز الف قامت دوست بر لو ح دلشان نقش نبسته است؟!چون به اطراف خود نیک بنگریم چند زنبور عسل می بینیم؟!کسانی که خردورزی را سرلوحه خود قرار داده اند.انسانهایی که با انتقال دانش وتجربه خود به دیگران ردپایی ژرف در جان وروح سایر انسانها می گذارند!واین همان است که مولانا گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست!شهد شیرین این انسانها با زحمت ومرارت به دست می آید وبا اخلاص در اختیار دیگران قرار می گیرد.درود برزنبوران عسل ودرود بر آنانی که اندیشه های غنی خود را که به وسعت دریاست در اختیار انسانها قرار می دهند.همانا که شاملو گفت:انسان دشواری وظیفه است!من وتو تا چه حد به وظیفه انسان بودن خود پایبندیم و درراه دشوار انسانیت قدم برمی داریم؟
حال یک سوال مطرح است. آیا همه ندای این زنبوران عسل را می شنوند؟ویا لایق شنیدن آن هستند؟
نه!
که حافظ گفت:
تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش!
وزنده یاد مهرداد اوستا گفت:
از درد سخن گفتن واز درد شنیدن
با مردم بیدرد ندانی که چه دردی است!
و:
به تو حاصلی ندارد غم روزگار گفتن
که شبی ندیده باشی به درازنای سالی!
ویا:
گهر به خاک میفکن زبیخودی یعنی
سخن مگوی مگر بهرآشنای سخن!
به امید آنکه همه بتوانیم از شهد این زنبوران عسل استفاده کنیم وآن را در اختیار سایرین نیز قرار دهیم.چه بسا روزی خود زنبور عسلی بشویم.نه در حد ملکه!که در حد یک زنبور کارگر هم بشویم غنیمت است!
شرح این هجران واین سوز جگر
این زمان بگذار تاوقت دگر…
http://basetareha۱۳۸۵.blogfa.com/baradaran | ۴:۵۴ ب.ظ | عمومی | بدون کامنت
تیر ۱۹م, ۱۳۸۷
The Grand Master of Persian Traditional Music
HOMAYOUN KHORRAM
The Grand Master of Persian Traditional Music
In his academic book, “PERSIAN MUSIC”, the learned author, LLOYD MILLER, of the Utah Arts Council, University of Utah, writes: “In the western world, we chose to cite Rome and Greece as the origins of civilization. Since we usually do not delve deeper into history, we tend to ignore Persia, whose cultural influence spread throughout the world providing inspiration for the civilizations of Greece and other key powers in ancient times.”
He also writes: “From what information is available in written sources and oral traditions, Persian traditional music had already developed by the Achaemenian period and was perfected during the later Sassanian era. The Arab conquest and the advent of Islam served to disseminate Persian instrumental and vocal music along with music theory throughout the Islamic World”, and adds : “After the Aryan tribes moved into India and the greater Persia and their cultures diverged, two different yet related musical systems developed. The Persian system was related to musics of other Aryan peoples in Eastern and Western Europe long before a later from was taken to these areas by the Arabs and Turks.”
According to the Miller’s account, the Persian musical history falls into six basic periods: Mythological, Median, Achaemenian, Selucid, Parthian-Sassanian, Islamic and Modern. In reference to the Islamic period, Miller comments that: “Even though the advent of Islam in Persia resulted in limiting the use of music in public …,but in fact it might be said that Islam had a beneficial influence on (Persian) music by assuring it did not sink to a low level.”
The rich musical heritage of ancient Persia was preserved by a chain of maestros, who generation after generation and heart by heart carried it over to the Modern time when a new generation of the musicians, acquainted with the Eastern classical music, took over and brought it up to it’s present excellence during the recent century.
Homayoun Khorram belongs to the third generation of modern Persian musicians sequencing Aga Ali-Akbar Farahani and Sadegh Khan as the precursors, Ali-Nagi Vaziri, Ruhollah Khalrghi and Abul’Hassan Saba as the second generation.
Homayoun Khorram began his artistic career as a violinist at the age of ۱۰. Saba, his instructor, a legend both in theoretical music and performance, found him a virtuoso in traditional music and devoted his time and effort to make him a noted musician.
It took the young Homayoun only four years of education to become a concert maestro and violin soloist of the State National Radio Orchestra No. ۱. He was only ۱۴ by then. His genius musical talent together with his passion and surpassing interest in learning music made him a leading composer at the age of ۲۱. Amazingly enough, simultaneously with his music education, he followed up his academic education and acquired M.S. degree in electrical engineering. He commented on one occasion that he found music and engineering, which has its roots in mathematics, were complementary rather than contradictory.
Homayoun Khorram’s reputation as a creative composer and improvisionist spread from Iran to India, Pakistan, Afghanistan and even the Asian republics of the former Soviet Union when he joined the GOLHA ORCHESTRA of the State National Radio and Television of Iran. His magnificent melodies performed by this renown orchestra were, and rare, among the best sellers of Persian traditional music.
His works including pieces for violin and orchestra, songs, charmezrabs, overtures and music for films are numbered over ۳۰۰. This alone represents that he is one of the most accomplished musicians of modern Persia.
http://www.homayounkhorram.com/bio.htm
baradaran | ۴:۳۵ ب.ظ | public | بدون کامنت
